Cytat: Już po raz drugi w naszym mieście będą miały miejsce Dni Kultury Japońskiej.
Honorowym patronatem naszą imprezę objął Prezydent Miasta Bydgoszczy, Pan Konstanty Dombrowicz.

II Dni Kultury Japońskiej w Bydgoszczy
15-16 marca 2008

Zapraszamy do uczestnictwa w prelekcjach i pokazach oraz obejrzenia wystawy zdjęć w budynku Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej oraz na seanse filmowe i pokaz Aikido do kina Adria!

Podczas imprezy będzie miała miejsce także premiera czasopisma poświęconego Japonii - "TORII"

ATRAKCJE:
15.03.2008 (sobota)
Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Bydgoszczy:
10.45 - Rozpoczęcie
11.00 - Yoshiwara - miasto zmysłów - prelekcja (Adrianna Wosińska)
12.30 - Świat buddyzmu, świat chrześcijaństwa - prelekcja (Wojciech Kalinowski)
14.00 - Niezwykłe wynalazki Japończyków - prelekcja
15.30 - Pokaz przyrządzania sushi
17.00 - Spotkanie z pisarzem Marcinem Bruczkowskim, autorem m.in. "Bezsenności w Tokio". Po spotkaniu autor zaprasza wszystkich czytelników na Przedłużacz, czyli wysoce nieformalne spotkanie w pobliskim pubie.

Kino Adria:
12:00 - "Lalki" - reż. Takeshi Kitano , 2002
14:00 - "Między słowami" - reż. Sofia Coppola , 2003

16.03.2008 (niedziela)
Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Bydgoszczy:
11.00 - System edukacji w Japonii - prelekcja (Małgorzata Kamińska)
12.30 - Konkurs wiedzy o Japonii
13.00 - Zodiak japoński - prelekcja (Magdalena Tomaszewska-Bolałek, autorka m.in. ksiązki "Zwierzęta zodiaku w kulturze Japonii")
14.00 - Pokaz gry Hanafuda
15.00 - Komiks japoński jako źródło wiedzy o historii, kulturze i obyczajach Kraju Kwitąncej Wiśni - prelekcja (Radosław Bolałek)
16.00 - Rozwiązanie konkursu i rozdanie nagród. Zakończenie.

Sala Sokoła (przy kinie Adria):
17:00 - Pokaz aikido organizowany przez sekcję TSHCiU Aikido

Dodatkowo w Bibliotece podczas trwania imprezy będzie można podziwiać wystawę zdjęć Marianny Drygas pod tytułem "Barwy Japonii".

Wstęp na wszystkie punkty Dni Kultury Japońskiej oprócz maratonu filmowego jest BEZPŁATNY. Cena biletu na maraton filmowy to 10 zł.

Całe info na stronie

Znalazłem ciekawą księgarnie z książkami o kulturze japońskiej

Cytat:Przecież w kinie nie pokażą 5 letniej dziewczynki za którą się dobiera "kochający" ją tatuś. Tymczasem w anime jest to jak najbardziej możliwe. Z kolei pokazywanie takich scen w anime ma na celu zaszokowanie publiczności i pokazanie tego o czym się tylko mówi (i to niechętnie, gdyż dla zdecydowanej większości naszej populacji jest to temat tabu). Każdy sposób jest dobry do zwrócenia ludziom uwagi na pewne kwestie.

Powiem szczerze, że mówiąc o większych możliwościach ekspresji nie miałem na myśli jakiegokolwiek braku "realności" animacji. Chodziło mi o zerwanie z normami formalnymi. Dlatego podałem właśnie przykład "Mind Game". Anime nie jest najlepszym nośnikiem noszenia jakiś treści tabu, głównie ze względu na nikłe echo takich produkcji.

Cytat:óż, napewno część ludzi to podnieci (w końcu japończycy aż tak się od nas nie różnią) a jeżeli dodatkowo zlegalizowali by takie filmy, to być może niektórym gwałcicielom czy też pedofilom wystarczyło by oglądanie hentai zamiast dziecięcej czy też jakiejkolwiek innej pornografii. Taki psychol mógłby się "zadowolić" przy takim filmie, zamiast przy filmie z udziałem żywych "aktorek". Jestem świadom, że nie wystarczy to wszystkim, ale jeśli byłby jakikolwiek efekt to byłoby już dobrze.

Wedle badań potwierdzonych olbrzymią liczbą eksperymentów wykazano, że oglądanie materiałów seksualnych w żaden sposób nie zmniejsza dewiacji seksualnych. TO raczej temat na debatę nad zjawiskiem pornografii, aniżeli dyskusji o użyciu erotyki w celach artystycznych.

Cytat:Według mnie zachodzi tu podział na twardą i miękką erotykę i hentai zdecydowanie zalicza się do tej drugiej.

No polemizowałbym dość znacznie. Hentai nie ma praktycznie żadnych ram tematycznych w erotyce.

Cytat:Nie znam się za bardzo na temacie ani na kulturze japońskiej, ale sądzę, że takie typowe hantaje sa odpowiednikiem porno dla osób, które rozwinęły pociąg bardziej w stronę dziewczyn 2D aniżeli tych prawdziwych. Póki co, nie sądzę, żeby hentaje grały inną rolę niż głupia rozrywka, żeby sobie fapnąć (slang).

No ale jeśli to ma być głupia, prymitywna rozrywka to skąd obecność nagości i seksualności w awangardowych produkcjach pokroju "Malice@Doll" czy "Wicked City"? Przecież to nie są tytuły które trafiają ze względu na te aspekty do widza. Posiadają znacznie większą wartość.

Powiem szczerze. Szkoda, że nikt dotychczas nie odniósł się do walorów artystycznych erotyki, a skupił się jedynie na powierzchownej warstwie tego procederu. Przecież erotyka to temat od dekad obecny i akceptowany w sztuce. Począwszy od skromnej erotyki doby renesansu, poprzez postmodernistów a na twórcach szerokiej gamy artystów wywodzących się z popkultury kończąc. Przecież nie można zbywać motywu artystycznego przytaczając fanserwis w GTO albo o zgrozo traktując temat tak:

Cytat:Z tego co wiem to oni nigdy nie rysuja wlosow lonowych u kobiety a co do hentaja to pare widzialam i chyba gdybym byla chlopakiem bym to wolala niz typowe porno jakie teraz robia.....choc w hentai tez przegianaj z tymi piersiami i z tym ze tak sie dra......

Bez obrazy Clare, po prostu prosiłbym o post gdy ktoś ma coś naprawdę sensownego i ciekawego do powiedzenia.

Jedynym dotychczasowym związanym z tematem wnioskiem jest to, że h43m stwierdził, że większy pociąg do postaci rysowanych jest japońskim skrzywieniem, zaś DarkWanderer zwrócił uwagę na mniejsza kontrowersyjność rysowanych aktów seksualnych (szanuję punkt widzenia, choć moim zdaniem to ślepa uliczka dyskusji ocierająca się bardziej o aksjomaty niż dyskusję związaną z jakimś fenomenem w anime)

Mam nadzieję, że nie byłem w tym krótkim podsumowaniu zbyt surowy. Chciałbym po prostu naprowadzić dyskusję na właściwe tory.

Pozdrawiam

Cytat: Dobre pytanie i w sumie nie tak łatwo na nie odpowiedzieć. Oto moje typy co w kulturze japońskiej jest czysto japońskie.
- Ceremonia herbaty. Jak już wspominałam w Chinach występują różne niby ceremonie parzenia herbaty lecz z tą japońską nie mają nic wspólnego.
- Wiele form w literaturze jest typowo japońskich jednak ponieważ nie mam przy sobie zeszytu z literatury to nie wymienię nazw tych najdawniejszych form (głównie wywodzących się z ludowych pieśni kayō), a z tych bardziej współczesnych kojarzą mi się tylko haiku, shi-shōsetsu i shinkyō-shōsetsu.
- Katana, samurajowie ale mam wątpliwości co do bushidō bo wydaje mi się, że na to miał wpływ głównie konfucjanizm.
- Shintō, ale spotkałam się z opiniami, że mitologia japońska co nie co zaczerpnęła z chińskiej. Ja widzę pewne podobieństwo w kreowaniu boskiej pary Izanagiego i Izanami. Wydaje mi się, że są na wzór chińskich bóstw - Fu-hi i Nü-wa, ale to tylko moja opinia .
- Geisha, co prawda w Chinach były kurtyzany zabawiajace możnych tańcem i śpiewem ale wydaje mi się, że geisha nie powstała na ich wzór.
- Tayu (wysokiej klasy prostytutki mylone przez ludzi z zachodu z gejszami), "powstały" w epoce Edo więc wydaje mi się, że jest to "produkt" japoński choć prostytucja istnieje w każdym kraju . Mała galeria zdjęć Tayu:
- Wyrazy czysto japońskie, gramatyka (choć koreańska jest podobna ale to może świadczyć o tym, że oba te języki wywodzą się z jednego pra języka).
- Ikebana, co prawda miał na nią wpływ buddyzm to jednak za prekursora uważa się japońskiego mnicha Ikenobō Senkei.
- Geta
- Sumō
- Futon, tatami, shōji i ogólnie japońska architektura (co jak co ale domy i zamki japońskie nie są podobne do chińskich).

Na razie nic więcej nie przychodzi mi do głowy.

No nie jest tego znowu tak mało o paru też myślałam, więc nie jest ze mną tak źle
Zastanawia mnie ta ceremonia herbaty.. Bo fakt, ze w Chinach nie było ceremonii jako takiej - tzn tak wykształconej, bo jakaś tam była, tzn nie 'ceremonia', w zasadzie nie wiem jak to okreslić..moment moment, gdzie ja mam notatki z tamtego semestru..
Ooo mam takie zdanie, cyt: "w Chinach nie było określonej ceremonii tylko sztuka delektowania się smakiem".
Ale znowu: "herbata do Japonii trafia razem z urzędnikami" a także "Do Japonii trafia w XII w. razem z buddyzmem", ale już nie wiem czy ta sztuka czy sama herbatka.
Aaaa, widzicie! :>
"Rozwój herbaty w Japonii, bezkrytyczne uwielbienie dla Chin"
ALE
"XV/XVI w kiedy Japonia chce budować własną tożsamość - chińszczyzna nie należy do dobrego smaku, reforma ceremonii".

Ale jednak zasady estetyczne z Chin znalazły się w ceremonii w Japonii, określone przez Sen no Rikyu.
Czyli w zasadzie 'ceremonia parzenia herbaty' jest Japońska, ale gdyby nie Chiny to byłoby ciężko..

Z tą mitologią, myślę że nie ma co się rozpędzać czy Shinto jest bardzo podobne, czy nie - bo w każdej mitologii znajdziemy dużo podobnych rzeczy do siebie, i niekoniecznie dlatego, że jedna cywilizacja zaczęrpnęła od drugiej - bo jak pokazują karty historii ten sam mit może rozwijać się w różnych cywilizacjach w tym samym czasie lub w innym ale niezależnie.
Co do samej mitologii będę mogła powiedzieć niedługo więcej, gdyż mam prace do napisania własnie o tym

Szukam książek o kulturze japońskiej. Jakieś informatyczne też były by mile widziane. A jak ktoś chce jakies mangi dać w obieg to sie pisze. Dajcie znać.

Nawet jakbyśmy mieli japończyka to on raczej mieszka tutaj i niewiele wie o "kulturze młodzieży japońskiej". Ale fakt, oni są dosyć eee... dziwni? Pozytywnie dziwni w większości.

Lucek mądrze prawi, ale akurat mam ochotę na mały wykład, więc uzupełnię.

Przede wszystkim samurajowie jako tacy byli JAZDĄ (czyli walczyli przede wszystkim konno), i to LEKKOZBROJNĄ. Czyli - z poprawkami na różnice kulturowe, klimatyczne itd. byli z grubsza odpowiednikami wojsk tatarskich pod Grunwaldem. Tyle, że trochę później. Warto o tym pamiętać.

Po drugie, Japonia jest krajem wyspiarskim. W czasach katany (czyli XVII - XVIII wiek) była już zjednoczona. Był to tzw. czas pokoju Tokugawów, czyli piękna (moja ulubiona) epoka Edo. Dowcip sytuacji polegał na tym, że u władzy była kasta wojowników - bushi (czyli samuraje, jak się ich zwykle u nas nazywa), ale chłopcy nie mieli się z kim bić. No i nudzili się jak mopsy. Zaowocowało to poniekąd rozkwitem kultury i sztuki (w tym sztuk walki - jest to rozkwit różnego rodzaju szkół okładania się różnymi rodzajami broni albo i bez broni), ale przyczyniło się również do upadku sztuki wojennej sensu stricte.

Podstawowym narzędziem walki samurajów był łuk, a w późniejszym czasie muszkiet (teppo). Zdziwieni? Szczera prawda! Drugą w kolejności zabawką była jakaś forma yari. Dopiero w wypadku starcia twarzą w twarz sięgano do katan. Oczywiście - mowa o prawdziwym polu bitwy. Ale pamiętacie ten kawałek o POKOJU Tokugawów? No właśnie. Nie było z kim wojować. Ot, raz na kilkanaście - kilkadziesiąt lat trafiała się jakaś lokalna, domowa wojenka, ale co to za wojowanie - szkoda gadać.

Za to notorycznie zdarzały się bunty chłopów lub jakichś odległych daimyo. Ktoś naliczył, że było ich łącznie ponad tysiąc w ca 260 latach trwania epoki Edo. Większość małych i lokalnych, ale niektóre całkiem spore. Tak więc samurajowie zamiast walczyć z równymi sobie, zajmowali się głównie, mówiąc językiem współczesnym, tłumieniem zamieszek. Z kolei w wolnym czasie potrzebowali czegoś, co będzie:

a) symbolem ich pozycji - jedna z najważniejszych funkcji katany, to sterczenie u boku i wrzeszczenie "Ten facet jest samurajem, z drogi chamy!"

b) symbolem statusu - im bardziej skomplikowany splot wstążeczki, bogatsze zdobienia itd., tym wiadomo, że znaczniejszy gość. W Japońskiej kulturze opartej na hierarchii społecznej, możliwość natychmiastowej oceny czy mamy do czynienia z Panem, czy z byle łapserdakiem jest kluczowa. Przykładem są białe oprawy katan wyższych urzędników dworskich. Jeden rzut oka, i już wiesz, jak nisko się kłaniać.

c) narzędziem samoobrony - nie była to rola dominująca, ale jeśli już o tym mowa, to całkiem nieźle sprawiała się tam, gdzie trzeba było kogoś pociąć. Zwłaszcza, że nie-samurajowie nie mieli prawa noszenia dłuższych ostrzy przy sobie. To dawało pewną przewagę. Jeśli wziąć pod uwagę, że w dobrym tonie było mieć za sobą jakąś szkołę sztuk walki, to w sumie taki bojowo zorientowany samuraj był naprawdę niezłą kosiarką.

Tak więc katana stała się mniej faktyczną bronią, a bardziej symbolem. W walkach np. większość piechoty używała poręczniejszych (i tańszych) wakizashi. Z kolei w prawdziwych bitwach, takich w polu, prym wiodły bronie drzewcowe i palne. Pozostawały tylko okazjonalne pojedynki i utarczki z różnego rodzaju chołotą: roninami, bandytami, wędrownymi mnichami itd. której pełno było na traktach.

Taki przeciwnik nie nosił zbroi. Raczej nie dysponował też koniem, lancą (yari) czy innym muszkietem. Był zwykle za to w kupie i zdeterminowany. Jak wiadomo, człowiek jest układem hydraulicznym i da się go znautralizować tylko na dwa sposoby: rozłączając integralność układu sterowania lub obniżając gwałtownie ciśnienie płynów. Rozległe cięcie bardzo ostrym ostrzem (masło maślane :/) gwarantowało jedno bądź drugie. Z praktycznego punktu widzenia była to świetna broń. Doskonale sprawdzała się w XVII wieku w Japonii. Wiele z nich jest wspaniałymi dziełami sztuki. Ale nie róbmy z nich magicznych super-broni. Katana obroni się sama.

Cytat: Benedyktyni z Tyńca będą się uczyć od tybetańskich mnichów. Czego? Między innymi medytacji i medycyny tybetańskiej. - To będzie wymiana doświadczeń. Liczymy na to, że nie będzie to jednorazowe spotkanie - mówi o. Bernard Sawicki, tyniecki opat

Pięciu tybetańskich mnichów z najbardziej znanego tamtejszego klasztoru Ganden pod koniec lutego kilka dni spędzi w klasztorze Benedyktynów. Ze względu na sytuację polityczną musieli opuścić Tybet i zamieszkać w Indiach. Do Krakowa przyjadą w ramach projektu "Czas na Tybet", którego pomysłodawcami są Justyna Jan-Krukowska i buddysta dr Gendun Yonten.

- Chodzi o wymianę kulturalną, obronę praw człowieka i pomoc tybetańskim dzieciom. W listopadzie ubiegłego roku nawiązaliśmy współpracę z Benedyktyńskim Instytutem Kultury. Pomyśleliśmy, że Tyniec to będzie miejsce, w którym tybetańscy mnisi dobrze się poczują - mówi Justyna Jan-Krukowska. Jak twierdzi, tynieccy mnisi od razu zgodzili się gościć Tybetańczyków. - Położyli tylko nacisk na ekumeniczny i międzykulturowy wymiar tego spotkania - dodaje.

W prawie tysiącletniej historii opactwa to pierwsza taka wizyta. - Dla nas to niecodzienna okazja wymiany doświadczeń. Ich tradycja religijna jest starsza od naszej. Możemy wiele się od nich nauczyć - mówi o. Jan Paweł Konobrodzki. Benedyktyn prowadzi na co dzień medytacje w tynieckim klasztorze. - Poproszę braci z Tybetu, żeby podzielili się z nami swoimi medytacyjnymi technikami. Liczę na wspólną kontemplację - dodaje. Jak twierdzi, zakonnicy chcą "maksymalnie wykorzystać czas spędzony z Tybetańczykami". Dlatego planowane są wspólne posiłki (wegetariańskie) i wspólna rekreacja. - Chcemy, żeby nasi goście odpoczęli, ale też dzielili się nie tylko z nami swoimi doświadczeniami - mówi. Dlatego spotkania z mnichami będą otwarte. W programie m.in. prelekcja "Tybet - jego ziemia, ludzie i kultura" połączona z projekcją zdjęć, dyskusja o sytuacji politycznej i przyszłości Tybetu (23 lutego). Dzień później mnisi będą mówić o przedmiotach sakralnych i rytualnych, a tybetańscy lekarze podzielą się swoim doświadczeniem medycznym i opowiedzą o tamtejszych metodach leczenia.

O. Bernard Sawicki, tyniecki opat, nie ma wątpliwości, że dla wspólnoty zakonnej będzie to historyczne wydarzenie. - Wiele nas łączy. I my, i oni walczymy o to, by być mnichami. Najważniejszym owocem takiego spotkania może być to, że na własnej skórze doświadczymy uniwersalnych wartości. Mam nadzieję, że nie skończy się na jednym spotkaniu - mówi.

Benedyktyni, goszcząc mnichów z Tybetu, chcą też dać sygnał, że włączają się w akcję solidarności z okupowanym przez Chiny Tybetem. - Uciekamy od polityki. Trzeba jednak bronić dobra i wartości, które w Tybecie giną - mówi o. Konobrodzki.

Tybetańczycy pojawią się też w Krakowie. Od 25 lutego do 1 marca w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej "Manggha" będą sypali mandalę - symbol wolności i pokoju. Krakowianie będą też mieli okazję, by obserwować mnichów w rytualnym tańcu.

Od razu zaznaczam, że nie mam nic do tego, że się spotykają, że walczą o wartości, które są nam wspólne i popieram to. Oburza mnie po prostu fakt, że katoliccy mnisi będą się uczyć buddyjskich technik medytacji. Nie jestem pewien czy jest to odpowiednie dla jakiegokolwiek katolika. Poza tym nie wyobrażam sobie ich wspólnej kontemplacji. Chrześcijanie będą kontemplować Chrystusa, a buddyści jakieś przedmioty (przepraszam forumowych buddystów za uproszczenia, opieram się na wikipedii )? Nie wyobrażam sobie tego...

Uważam, że jest to rozmywanie naszej tożsamości religijnej i dodawanie rzeczy, które są naszej kulturze całkowicie obce i uważam, że niepotrzebne. Szczytna rzecz, jaką jest pomoc Tybetowi, nie może oznaczać zapominania o tym, że jesteśmy chrześcijanami i różnimy się od buddystów bardzo mocno.